Waarom kinderen niet openstaan voor het verhaal van de verstoten ouder

Kinderen die na een scheiding een ouder verstoten zijn gaan geloven dat alle narigheid, stress en ellende in hun leven door die ouder wordt veroorzaakt. Dat heeft de ‘controlerende’ ouder er subtiel ingeprent door alles wat met de andere ouder te maken heeft negatief uit te leggen en hem of haar consequent zwart te maken. De controlerende ouder bedient zich van uitgekiende manipulatiestrategieën waardoor het kind steeds meer afstand neemt van die ‘slechte’ ouder. Tegelijkertijd pretendeert de controlerende ouder zelf de meest liefdevolle, zorgzame en beschermende ouder te zijn die er bestaat. Vervreemde kinderen denken dat ze het zonder – de liefde van – deze ouder niet redden in het leven en doen daarom angstvallig wat die van ze verlangt.

Een effectieve methode om een wig te drijven tussen het kind en de andere ouder, is door die ouder richting het kind consequent in een kwaad daglicht te stellen. Alles wat die ouder doet, vindt of zegt wordt door de controlerende ouder negatief uitgelegd of verdraaid. Als dat niet het gewenste effect heeft wordt zwaarder geschut ingezet, zoals leugens of valse beschuldigingen (van mishandeling of misbruik). Heel geraffineerd, zowel met als zonder woorden, wordt het kind besmet met de gedachte dat die andere ouder niet deugt, niets om het kind geeft, niet beschikbaar en zelfs gevaarlijk is.

Authentieke herinneringen worden gewist

Herinneringen van kinderen aan leuke gebeurtenissen met de andere ouder worden vervormd of overschreven door ‘nieuwe’ herinneringen. Stuk voor stuk buigt de controlerende ouder die om naar onplezierige, pijnlijke of teleurstellende belevenissen die nooit hebben plaatsgevonden. Vooral jonge kinderen (tussen 7 en 12 jaar) zijn gevoelig voor suggestieve informatie en ontwikkelen gemakkelijk valse herinneringen aan nooit-gebeurde voorvallen. Onderzoek door de Universiteit Maastricht toont dat aan. Daar komt bij dat jonge kinderen de bron vergeten van hun herinneringen. Als een gebeurtenis hen is aangepraat, weten ze dat niet meer en denken dat het hun eigen, authentieke herinnering is. Ze zijn ervan overtuigd dat het echt gebeurd is, zelfs als het zeer onwaarschijnlijke gebeurtenissen zijn.

Kinderen betrekken bij persoonlijke zaken en volwassene problemen waar ze niets mee te maken hebben of (nog) niet begrijpen, is ook een beproefde methode bij ouderverstoting. De controlerende ouder zet zichzelf neer als slachtoffer (van de andere ouder) waardoor kinderen medelijden krijgen en zich verantwoordelijk voelen om die ouder te helpen en te beschermen.

Bang gemaakt voor papa

Ter illustratie enkele uitspraken van de kinderen van Frans uit het raadsonderzoek. Ze zijn dan 15 en 13 jaar oud en hebben al zes jaar geen contact met hun vader. Na de scheiding woonden ze bij Frans, maar zijn ex deed valse aangiften en wist zich zo de kinderen toe te eigen. Sindsdien wonen ze bij haar en beweert de ex dat ze is gevlucht omdat Frans haar jarenlang mishandelde. In werkelijkheid beëindigde Frans de relatie omdat zij vreemdging.

Onafhankelijk van elkaar vertellen de kinderen dat hun ouders uit elkaar zijn omdat papa mama heel veel pijn deed. Dochter Babs (15) weet allerlei uiterst ongeloofwaardige en bizarre details te vertellen over de zogenaamde mishandelingen van mama door haar vader. Dat ze met een honkbalknuppel werd geslagen en regelmatig op een matje in de kelder moest slapen. Ook zou hij gedreigd hebben mama dood te maken met een kapmes. Zelf heeft Babs geen nare dingen met haar vader meegemaakt, maar door wat ze weet over mama is ze bang van hem.

Floris vertelt dat ze na de scheiding een tijdje bij papa woonden, maar ineens was hij weg en liet hij niets meer van zich horen. Dat klopt; Frans werd namelijk nota bene tijdens een schooluitje waar Floris (toen 7 jaar) zelf bij was, gearresteerd. Dit als gevolg van de valse aangiften door de ex. De kinderen gingen ‘automatisch’ naar haar en zij frustreert sinds die dag ieder contact tussen Frans en zijn kinderen. Floris zegt tijdens het raadsonderzoek dat hij zich in de steek gelaten voelt en boos is op zijn vader. Nu hoeft contact voor hem niet meer.

‘Papa blijft ons lastigvallen’

Over de kaarten die Frans regelmatig aan zijn kinderen stuurt zeggen ze allebei dat ze niet snappen wat hij daarmee wil bereiken. Hij kan wel mooi doen met zijn kaarten zegt Floris, maar hij vindt het omkoping. Ook gelooft Floris zijn vaders verdriet niet, want vroeger lachte hij bij verdriet, als hij zijn moeder pijn deed. Floris mist ‘passie’ bij wat zijn vader schrijft en zegt dat alleen geld belangrijk is voor hem. Het zijn allemaal letterlijk uitspraken en woorden die hun moeder en valse aangeefster Fabiana ook gebruikt…

Beide kinderen vertellen uitgebreid over de rechtszaken die hun vader steeds weer zou aanspannen tegen hun moeder en hoe verdrietig haar dat maakt. Na alles wat hij hen heeft aangedaan blijft hij mama maar dwarszitten. Nu wil hij hun spullen in huis afpakken en wil hij geld van mama, maar dat is er niet. Allebei de kinderen vinden het allemaal maar eng.

‘Ik vertelde het om mama te helpen’

Het kinderverhoor bij de rechter vond Floris moeilijk om te doen. Door te vertellen wat hij had meegemaakt wilde hij mama helpen. Hij wil rust voor zijn moeder en dat zijn vader stopt met hen lastig te vallen. De advocaat van Frans die al zat te wachten voor de zitting, ziet Floris na het gesprek naar buiten komen. Hij had nerveus naar zijn moeder gekeken, die hem toebeet: ‘Ik hoop dat je daarbinnen duidelijk genoeg bent geweest!’ Toen Babs even later naar buitenkwam was ze razend. De rechter was bazig riep ze en het gesprek was volgens haar ‘niet goed gegaan’.

Onrust, pijn en verwarring

Kinderen die slachtoffer zijn van ouderverstoting hebben geen idee dat hun geest is vergiftigd. Ze weten niet dat al die afschuwelijke gedachten en gevoelens over de andere ouder niet van henzelf zijn, maar de negatieve emoties van de controlerende ouder over de ex-partner die op hen worden geprojecteerd. Dat veroorzaakt zo veel onrust, angst, pijn en verwarring dat kinderen niet meer goed functioneren en problemen krijgen. Het gaat niet goed op school, ze worden gepest of pesten zelf, het loopt niet lekker met vriendjes en vriendinnetjes en vaak zijn er ook lichamelijke klachten. Zo ook bij de kinderen van Frans. De controlerende ouder grijpt deze problemen dankbaar aan als ‘bewijs’ voor hoe de andere ouder het leven van de kinderen letterlijk verziekt.

De stress en het loyaliteitsconflict wat oudervervreemding bij kinderen veroorzaakt is extreem. Ze weten zich geen raad met de heftige gevoelens en zien uiteindelijk maar één uitweg; ze verstoten hun ouder. Uit pure zelfbescherming mijden ze voortaan ieder contact, want als dat stopt, stop ook het conflict, de pijn en het verdriet…

Voor een vervreemd kind is ouderverstoting het antwoord, niet het probleem!

Elk kind wil na een scheiding normaal contact met beide ouders, van ze houden en bij ze zijn. Ook vervreemde kinderen willen – diep in hun hart – (graag) bij de verstoten ouder zijn. Maar die gedachte mogen ze niet hebben. Deze kinderen zijn beroofd van hun vermogen zelfstandig na te denken en geprogrammeerd om kritiekloos te vinden wat de controlerende ouder vindt. Ze zijn – zonder het te beseffen – volledig afhankelijk gemaakt van deze ouder. Dit in tegenstelling tot ‘gezonde’ ouders die hun kinderen juist zullen stimuleren om onafhankelijk, zelfstandig en kritisch te zijn en aanmoedigen om zelf na te denken en een eigen mening te vormen. Vervreemde kinderen hebben geen idee hoe ze gemanipuleerd worden en denken werkelijk dat ze alle beslissingen – over contact met de andere ouder – zelfstandig nemen en de controlerende ouder hen daarin volledig vrijlaat.

Macht en controle, altijd en overal!

De controlerende ouder wil niet alleen de macht en zeggenschap over de relatie van het kind met de andere ouder, maar over hun hele leven. Voor de buitenwereld onzichtbare en niet-uitgesproken ‘regels en afspraken’ houden vervreemde kinderen volledig in de greep van de controlerende ouder. Altijd en overal! Ook als die ouder fysiek niet aanwezig is, zullen deze kinderen zich keurig aan de – ongeschreven – regels houden en trouw zijn aan de controlerende ouder. Ze denken echt dat ze zonder deze ouder – en diens naaste familie, het zogenaamde ‘regime’ – compleet verloren zijn en doen alles om verzekerd te blijven van hun liefde en goedkeuring.

Controlerende ouder gedraagt zich als een sekteleider

Ouderverstoting is te vergelijken met een sekte. Vervreemde kinderen zijn volledig in de ban van hun leider (de controlerende ouder) en verheerlijken slaafs alles wat die vindt, zegt en doet. Ook de controlerende ouder maakt, net als een sekteleider, gebruik van brainwash-technieken om het kind aan zich te binden en exclusieve liefde, toewijding en gehoorzaamheid af te dwingen. Iedere vorm van contact met de verstoten ouder zou verraad zijn van het allerergste soort en wordt afgestraft door de manipulatieteugels nog strakker aan te halen. Vervreemde kinderen kunnen geen kant uit en zitten gevangen in het ziekmakende ouderschap van de controlerende ouder, ondersteund door het ‘regime’. En dat allemaal onder het mom van ‘bescherming, liefde en houden van’. Niet voor niets wordt ouderverstoting ook wel geestelijke mishandeling met een knuffel en een lach genoemd…

Download dit bericht al PDF

Bronnen:

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

19 reacties op “Waarom kinderen niet openstaan voor het verhaal van de verstoten ouder

  1. Bizar om dit te lezen. Alsof ik mijn afgelopen jaren teruglees. Ik zat in een huwelijk dat zich typeerde als leven in een sekte. Uiteindelijk een fantastische vrouw leren kennen die mijn ogen opende en de stap genomen om te scheiden. Iets wat ik al jaren wilde, maar altijd bang om die stap te nemen. Angst voor wat zij zou doen met de kinderen. Mijn gedachte was altijd…als ze maar oud genoeg zijn dan zullen ze mijn stap snappen, begrijpen. Nu 22 en 18 jaar en 1,5 jaar later in de vechtscheiding (die nu wel al rond is gelukkig) is mijn relatie met mijn kinderen op een diepte punt. Anderen die mij kennen en weten hoeveel ik van mijn kinderen hou, wat ik allemaal met ze heb ondernomen, begrijpen er niets van. Kunnen niet begrijpen dat zij dit doen. Ik zal ze deze link sturen. Tijdens schreeuw sessie met mijn eigen kinderen waar ik altijd het gevoel heb alsof ik met mijn ex-vrouw aan het ruzie maken ben. Dat is het bewijs van ouderverstoting. De ruzie wordt via de kinderen gespeeld, praten de moeder na. Ik hoor mijn jongste roepen, de liefste vrouw van de hele wereld. Dat zijn geen woorden van een jongen van 17. Ik heb er maar twee woorden voor. Triest en ziek. Dank Monique voor deze “steun in de rug”. Het meest trieste is dat je machteloos staat. En het enige kan doen is afstand nemen.

  2. Heeft ouderverstoting ook niet te maken met psychopatisch narcisme van de andere ouder??
    Ik heb 25 jr in huiselijk geweld geleefd, durfde om tal van redenen niet weg te gaan.
    Toen ik dat eenmaal wel deed, is mijn ex man een procedure tegen mij begonnen vanwege stalking om zo als ik daartoe veroordeeld werd dispensatie voor de alimentatie te verkrijgen, geen middel werd hierin geschuwd.
    Tot en met mijn zoon te gebruiken een valse getuigenis aan de rechtbank te laten geven, waardoor ik bang ben dat onze verstandhouding van mij en mijn zoon nooit meer goed komt, nu bijna al 7 jaar niet gezien.
    Recentelijk weer contact met mijn dochter haar gezin.
    Wat ik bij jullie lees gaat allemaal over jonge kinderen mijn kinderen zijn inmiddels 30 en 27 jaar, maar de basis is allemaal hetzelfde manipulatie leugens en bedrog en niet te vergeten egoïsme van de andere ouder.

    • Beste Corry, Vaak speelt er bij de veroorzaker van ouderverstoting inderdaad een persoonlijkheidsproblematiek, psychopathie o.i.d. Ik schreef daar een tijdje geleden dit blog over.

  3. “Ze zijn – zonder het te beseffen – volledig afhankelijk gemaakt van deze ouder. Dit in tegenstelling tot ‘gezonde’ ouders die hun kinderen juist zullen stimuleren om onafhankelijk, zelfstandig en kritisch te zijn en aanmoedigen om zelf na te denken en een eigen mening te vormen. Vervreemde kinderen hebben geen idee hoe ze gemanipuleerd worden en denken werkelijk dat ze alle beslissingen – over contact met de andere ouder – zelfstandig nemen en de controlerende ouder hen daarin volledig vrijlaat.”

    Voor de buitenwereld lijkt het juist op dat kinderen die een ouder hebben verstoten kritisch, zelfstandig en onafhankelijk zijn. Autonomie wordt door de verstotende ouder gestimuleerd. “Dat is toch alleen maar goed” denkt de buitenwereld, “dan redden ze zich straks in onze harde maatschappij” en “er wordt nooit goed geluisterd naar kinderen in een scheiding, dat moet veranderen”.

    Hoe kan de buitenwereld het verschil zien tussen kinderen die echt zelfstandig en onafhankelijk zijn en kinderen die dénken dit te zijn?
    De verstoter zal altijd zeggen dat de verantwoordelijkheid bij de kinderen zelf ligt (als ze eenmaal oud genoeg zijn). “Ik ga ze niet dwingen,” is een veelgehoorde.
    De buitenwereld denkt daarbij: “Nee, je kan ze toch niet dwingen, dat is slecht voor ze. Als ze echt niet willen dan willen ze niet”.

    Ik hoop zo dat we dit soort ouders kunnen gaan aanpakken en dat er echt iets gaat veranderen! Ik heb ook deze blogpost weer opgeslagen en misschien brengt het toch iets te weeg bij ‘de buitenwereld’.

  4. Monique, geweldig hoe jij ouderverstoting beschrijft, exact een kopie van hoe mijn zoon en wij als ouders (grootouders) het mee moeten maken en nog in het proces zitten. Mijn zoon die te maken heeft met een ex met een crimineel gedrag en verleden die denkt dit te ontvluchten via een aangekondigde vechtscheiding met valse aangiftes tegen mijn zoon en daarbij de kinderen als haar wapen gebruikt. Alle rechtzaken heeft hij gewonnen zelfs op zijn verzoek een andere Gezinsinstelling door de rechter aangewezen, omdat de betreffende instelling niet meewerkte en de opdrachten van de rechter aan hun laars lapten. Haar verzoek om 1 ouderlijk gezag is afgewezen, omdat de rapporten zeer duidelijk nadelig voor haar waren. Maar inmiddels zijn kinderen al ruim 2 jaar niet gezien mede door toedoen van de instanties. De kinderen zijn inmiddels volledig getraumatiseerd. We wachten even de pogingen van de nieuwe instelling af en hopen vooral dat de kinderen worden geholpen. Maar die valse aangiftes tegen mijn zoon, zeer ernstige strafbare feit en kinderen hierbij op valse gronden ontvoerd, krijgen wat mij betreft nog een vervolg met een strafzaak. Als vader zal ik dit zeker gaan steunen. Vriendelijke groet, John B

  5. Hoi Monique,

    Wat een duidelijk stuk weer, ik heb maar weer eens een poging gewaagd om het door te sturen naar de Rechtspraak en het Ministerie, in de hoop dat ook zij eens het licht gaan zien en hier naar gaan handelen.

    Hartelijke groet,
    Marieke van Woerkom
    Herken Ouderverstoting

    • Super! Dank voor het delen Marieke. Vroeg of laat zal er toch wel ‘ergens’ iets gaan dagen… Hartelijke groet, Monique

  6. Het blijft apart…..Wij, verstoten ouders, zien het, weten het, ervaren het, terwijl dus de buitenwacht, de mensen die het verschil zouden moeten maken….nee, wat zeg ik, zouden moeten maken, het enorm laten afweten.

    De verstoter wordt beschermd en niet zo’n klein beetje. Monique, je weet, Herken Ouderverstoting, stelt vragen en op de meeste vragen hebben we wel de antwoorden. Die notie van ‘rust’/ de Koninklijke weg, is op NIETS gebaseerd; een ingekocht rapportje om ouders uit te bannen opdat hun verdien model (hoe stuitend banaal) werkt.
    Ook al is ouderverstoting nu erkend als een grove vorm van kindermishandeling, dat wil niet zeggen dat de instanties, de rechtspraak, hier nu tegen willen optreden.

    In plaats van de verstoter te adresseren, lijkt het makkelijker de verstoter te steunen, voor de instanties dan.

    Voor de kinderen van Frans, voor de nu 18+ zoon van mijn lief is het te laat. Zwaar getraumatiseerd mogen ze de liefdesmarkt op. Het is niet de vraag OF het misgaat in hun leven, maar WANNEER.
    Een externe schok (zelf een kind krijgen?) zal onvermijdelijk zijn, wat de maatschappij een hoop gaat kosten.

    Feit is dat de rechtspraak, de Raad, en zeker Jeugdzorg heel goed weten wat er speelt en wat er staat te gebeuren, maar niemand neemt zijn/haar verantwoordelijkheid. Waarom zouden ze ook, binnen no time hebben ze andere baantjes en het lijkt wel dat ‘ hoe slechter de presteren, hoe hoger ze eindigen’ Kijk naar de bevordering van MR Koek…..

    Maar goed, ouderverstoting is dus erkend. De instanties weten heel goed dat ze tekort schieten.
    Er zit niets anders op dan dat ouders hun gemeenten, de wethouders, gaan spammen met de falende zorg. De gemeente is namelijk aansprakelijk. Die koopt de zorg in en als dus de wethouder weet dat die contra productief is, schade aanricht, dan zal de wethouder er iets van moeten vinden. Desnoods richting Den Haag, daar de wethouder verplicht is slechte/ondermaatse zorg in te kopen bij een monopolist, die de schouders ophaalt, ouders verder intimideert en bedreigt.

    Ook mijn man en ik hebben er geen vertrouwen meer in dat het ooit goed gaat komen met de zoon van mijn lief. Sterker nog, wij hebben zelf afstand genomen en niet de wens meer tot hereniging. Maar de waarheid, de echte waarheid, die is er en zal gedeeld worden. Die houdt niemand tegen. Ook al rent moeder elke keer weer naar de politie voor de zoveelste smaad/laster aangifte, omdat ik blog over het feit dat juist deze dame aan conflictbeheersing bij echtscheiding doet.
    Wat zoon daar ooit nog mee gaat doen is ons probleem niet en hoeven we zelfs niet te weten.

    Wat ik mij wel afvraag: hoe zit dat met de nieuwe partners van de verstoters? Zijn dat zulke watjes en mietjes dat ze klakkeloos achter een gestoorde ouder blijven staan? Immers boos zijn op iemand die geestelijk niet in orde is, is zonde van jouw energie.
    Maar wat te doen met de omstanders? Die horen te weten dat de waarheid anders is en dan toch niet ingrijpen, maar zelfs de verstoter helpen en ondersteunen?
    Dat is een stukje van de puzzel dat ik nog niet kan plaatsen.

    • Annemarie, bedankt voor je waardevolle aanvulling. De vraag over de (nieuwe) partners van de verstoters / controlerende ouders, hebben wij ons ook al vaak gesteld. Ik vrees dat ze zich – tegen beter weten in – confirmeren aan ‘het regime’ of eruit vliegen. De verstoter accepteert (net als een sekteleider) geen tegenspraak of kritiek. Je bent voor of tegen de verstoter en alles wat die vindt en zegt, zwart of wit, grijs bestaat niet…

      • Heldere en treurige blog, weer. Een klein stukje van de puzzel kan ik wel leggen over de rol van de omstanders/nieuwe partners. Ouderverstoting, gedrag dat een kind laat zien als overlevingsstrategie in een ernstig loyaliteitsconflict, is getraumatiseerd gedrag. En alle (onverwerkte) trauma draagt over. Dat betekent dat iemand die betrokken is bij een getraumatiseerde persoon, die hier zelf geen zicht op heeft, nauwelijks/niet merkt dat het gedrag afwijkt en zorgelijk is.
        In mijn jip-en-janneke-taal leg ik studenten vaak uit dat een onverwerkt trauma besmettelijk is. Zonder dat je het doorhebt word je besmet en ben je ook ‘ziek’.
        Hier is van alles aan te doen en te voorkomen, maar dat vraagt wel bewustwording van degene die met het verstotende ‘kind’ te maken heeft. Dat is te leren, gelukkig! En het wordt hoog tijd dat hier in getraind wordt.
        Erna Janssen, http://www.defamilieacademie.nl

    • Inderdaad Annemarie, wat te doen met de omstanders?
      Die vraag houdt mij ook al heel lang bezig. Ook het verraad van omstanders die jou goed kennen maar je toch ineens voor gek (en nog veel meer) verklaren.
      Dat er verstoters bestaan is een feit. Hoe het zover gekomen is, valt vaak ook nog heel goed te begrijpen. Daarvoor hoef je soms maar één generatie terug te kijken. Zo’n verstoter is ook een jong kind geweest en daar kan ik zelfs nog wel compassie voor opbrengen.
      Maar de omstanders, je zou ze er aan hun haren bij willen slepen en zeggen, kijk nou verdomme toch eens goed, lees eens wat, stap eens uit die ‘niks aan de hand illusies’ van je quasi gezellige groep, durf eens moedig te zijn. Ik weet zeker dat er geen één bij is die vóór kindermishandeling zou stemmen. Ondertussen laten ze het maar gebeuren …

      Met vriendelijke groeten,
      Ingeborg

  7. Hoi Monique, dank voor het schrijven van dit weer overduidelijke stuk. Je kan dat zo goed. Ook dit stuk is hier nu al in het archief opgeslagen en zal later worden gebruikt. Frans boft maar met jou! Groet, John

  8. blije papa..
    waar m’n moeder ( 1939 ) een vervelende jeugd had heeft ze het bizar goed ingevuld naar haar eigen kinderen. open gesprekken, duidelijkheid staan aan de basis van mijn jeugd ( 1960 ) en mijn kinderen 1991 en 94 op een dezelfde manier geprobeerd in te vullen.. achteraf helaas geen medewerking van een immer stelende vrouw. Destructieve relaties op de schop. boek van Jan Storms deden mij de ogen openen. te laat ?? dat nooit. maar hoe leg je de kids uit dat de partner andere intenties had.. Dat hoeft niet… waar jij zat te slapen hadden de kinderen het al door..

  9. Zo goed beschreven. En gelijk zo verdrietig.
    Ik weet hoe het werkt.
    Ouderverstoting heb ik als grootmoeder van zeer nabij kunnen waarnemen..
    Mijn zoon was/is ook zo.n verstoten ouder.
    De hele schoonfamilie en instantie.s deden mee. Om de vader kapot te maken en zijn kinderen af te nemen.
    Dergelijke overweldigende invloeden met zoveel haat kunnen kinderen alleen maar beschadigen.
    Mensen die dit doen horen in het strafrecht thuis.
    Nu worden de mensen gestraft die de waarheid zeggen .
    Hoogste tijd voor verandering.
    En hulpverleners die in belang van de kinderen helpen .

    • Dank je wel Janna, lief van je. Ik ken jouw verhaal/het verhaal van jouw zoon. Het is allemaal zo verdrietig en pijnlijk. Ik hoop dat ik met mijn blogs een (heel) klein beetje kan bijdragen aan die, inderdaad zo broodnodige, verandering.

  10. Dag Monique,

    Je hebt het proces van ouderverstoting weer heel duidelijk en kernachtig verwoord.
    Wat wil ik toch graag dat alle omstanders jouw tekst nu eens echt tot zich door laten dringen … en dan de moed hebben om te zeggen: we zitten fout, we hebben goed en kwaad verwisseld, we hebben ons laten meeslepen, we hebben onbedoeld een kind ernstig beschadigd en ‘wetenden’ voor gek verklaard.

    Met hartelijke groeten,
    Ingeborg Steijlen

    • Dank je wel Ingeborg voor je (zoals altijd zeer gewaardeerde) woorden! Alle kleine beetjes helpen (hoop ik), maar er is nog een lange weg te gaan (vrees ik). Hartelijke groet, Monique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.