13 februari – tien jaar later…

015Dit is mijn man Frans met zijn kinderen, in veel betere tijden.
Een leuk gezin, op vakantie in Frankrijk. Papa poseert trots met zijn kids. Mama – net zo trots – fotografeert haar drie lievelingen.

De kinderen zijn nu 17 en 19 jaar oud, ze volgen een opleiding en wonen maar een paar kilometer bij ons vandaan. Veel meer weten we niet van ze. Want vandaag op 13 februari precies tien jaar geleden, sprak Frans zijn kinderen voor het laatst. Sinds die dag heeft hij geen contact meer met ze.

Vals beschuldigd

Die noodlottige 13e februari in 2006 gaat Frans – hij is dan inmiddels gescheiden, de kinderen wonen bij hem – nietsvermoedend met zijn zoontje mee als begeleider met een schooluitje. Daar wordt hij in het openbaar en in het bijzijn van andere ouders, leerkrachten, klasgenootjes én zijn zoontje van 7 jaar oud door de politie gearresteerd en hij zit zes weken in de gevangenis, in voorarrest. Zijn ex had valse aangiften tegen hem gedaan. Frans zou haar hebben mishandeld en seksueel misbruikt tijdens zo ongeveer de hele periode dat zij een relatie hadden; ze waren drieëntwintig jaar samen geweest!

Politie gelooft leugens kritiekloos

Na de arrestatie worden de kinderen van Frans ‘opgevangen’ door zijn ex. Ze wonen nog steeds bij haar. Dat was ook precies haar bedoeling. Met de valse beschuldigingen wilde de ex iedereen laten geloven dat ze eindelijk de moed had gehad om te vluchten uit een relatie met veel psychisch en lichamelijk geweld. In werkelijkheid probeerde ze met die leugens haar eigen vreemdgaan te verdoezelen; precies de reden waarom Frans de relatie had beëindigd! Met haar valse beschuldigingen wilde ze ook aannemelijk maken dat de kinderen niet veilig waren bij vader Frans, nu ze daar ‘helemaal alleen’ zonder hun moeder woonden. En daar is ze heel goed in geslaagd. De politie geloofde zonder enige kritiek al haar leugens en heeft haar verder fantastisch geholpen bij het toe-eigenen van de kinderen. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Nog heel even over de ombudsman

Reinier van Zutphen - NO

Nationale ombudsman Reinier van Zutphen

Er is al veel gezegd over het optreden van ‘nieuwe’ Nationale ombudsman Reinier van Zutphen rondom het straatgevecht met Kinderombudsman Marc Dullaert, dus ik houd het kort. De commotie deed me – met weemoed – terugdenken aan een artikel op nrc.nl drie jaar geleden waarin de ‘oude’ ombudsman Alex Brenninkmeijer zegt:

‘Met het ministerie van Veiligheid en Justitie valt nauwelijks samen te werken. Het is immuun voor kritiek, en denkt het recht aan zijn kant te hebben. En als het niet gelijk heeft, heeft het toch gelijk.’

Dat was Brenninkmeijer ten voeten uit. Activistisch? Nee, helemaal niet. Wel kritisch, open, eerlijk en rechtvaardig. En hij kon het ook nog eens uitstekend verwoorden en in de media voor het voetlicht brengen. Hij was en deed wat je als burger van een ombudsman verwacht.

In hetzelfde artikel zegt Brenninkmeijer dat Justitie zijn moeilijkste samenwerkingspartner is, dat het zeer lastig is om daar onderwerpen onder de aandacht te krijgen en dat dit ministerie niet open staat voor kritiek. Specifiek noemt de oud ombudsman in dit kader de omgangsproblemen met gescheiden ouders. Dit onderwerp gaat mij natuurlijk zeer aan het hart. Recentelijk hebben we ook gezien dat de huidige minister van Veiligheid en Justitie weigert inhoudelijk in te gaan op een rapport hierover. Hij heeft er duidelijk geen boodschap aan.

Als Brenninkmeijer bij dit ministerie – waar ook de Raad van de Kinderbescherming onder valt – het verschil al niet kan maken, dan Van Zutphen zeker niet.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather