Opgeheven vaderschap

Robert Neubecker

Al twaalf jaar ziet Frans zijn kinderen niet. Na de scheiding woonden ze bij hem, maar zijn ex pikte dat niet. Zij wilde de kinderen! De ex deed valse aangiften en kreeg het voor elkaar dat Frans van de ene op de andere dag uit het leven van zijn kinderen verdween. Vanaf toen woonden ze bij haar en Frans kreeg ze niet meer te zien.

Hemel en aarde heeft hij bewogen om weer een rol te spelen in hun leven. Ik kan niets bedenken wat hij niet heeft gedaan. Maar de rechters en de instanties sloten hun ogen voor het ziekmakende ouderschap (ouderverstoting) van de ex. Zij verstoorde de band tussen Frans en zijn kinderen zo ernstig dat die hun vader gingen zien als het grootste kwaad in hun leven; ze wilden hem niet meer zien. Nu zijn de kinderen volwassen en Frans kan niets meer voor ze doen. Hij laat het los…

People will never truly understand something until it happens to them           Lessons Learned In Life

De ex wilde geen afspraken maken over de kinderen, ze hadden hun vader niet nodig vond ze. Ook weigerde ze hem te informeren over hoe het met ze ging. Frans nam contact op met de basisschool. De juf die beide kinderen goed kende, was blij om Frans te spreken. Ze maakte zich grote zorgen over hun ontwikkeling. Volgens de juf kon de ex de opvoeding nauwelijks aan en kregen de kinderen van haar niet de begeleiding die ze nodig hadden. Zelf hadden ze de juf verteld dat mama snel boos werd en dat ze wel eens gesprekken hoorden tussen mama en oma die hen bang en angstig maakten. Meestal waren het slechte verhalen over papa… Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Vechtscheiding: rechtsysteem beloont ruziezoek(st)er

SYSTEEM WERKT ESCALATIE VAN VECHTSCHEIDINGEN IN DE HAND

rechtbankOuders in een vechtscheiding komen meestal terecht in een mallemolen aan instanties en hulpverleners. Van advocaten, mediators en rechters tot de Raad van de Kinderbescherming, Jeugdzorg en aanverwante (jeugd)hulpverleners. Je verwacht dat deze instanties zich inzetten om de ernstig uit de hand gelopen scheidingsproblemen zo snel en goed mogelijk op te lossen, maar het tegenovergestelde is waar. De zaak escaleert omdat er steevast gehandeld wordt vanuit de gedachte ‘waar twee vechten, hebben twee schuld’. Dit terwijl de praktijk iets heel anders laat zien; meestal is er slechts één ouder die de strijd maar niet wil staken, ruzie blijft zoeken, zich niet aan uitspraken van de rechter houdt en de ene na de andere (onzinnige) procedure start. Het meest bizarre is dat ons rechtssysteem deze ruziezoeker – vooral als dit de moeder is – nog beloont ook! Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather