Ouderverstoting: de meest ernstige vorm van emotionele kindermishandeling?

Het is niet normaal als een kind na een scheiding ineens een van de ouders niet meer wil zien. Als de band voorheen goed was en er geen gegronde reden is voor de afwijzing, dan is dat een duidelijk signaal dat er iets mis is. De kans is groot dat er sprake is van ouderverstoting, een vorm van kindermishandeling waarbij één ouder het kind manipuleert en beïnvloedt om de andere ouder buiten te sluiten van hun leven. Bijvoorbeeld door de omgang tegen te werken en alles wat de andere ouder doet of zegt negatief uit te leggen. Kinderen zijn loyaal aan beide ouders en gaan hier geestelijk aan kapot. De enige manier waarop zij zichzelf tegen de pijn en het verdriet kunnen beschermen, is door het contact helemaal te verbreken en de eens geliefde ouder te ‘verstoten’.

In het kader van de Week tegen Kindermishandeling vraag ik – als partner van een verstoten vader – aandacht voor deze ernstige vorm van geestelijke kindermishandeling. Kinderen die hier slachtoffer van zijn, raken voor de rest van hun leven beschadigd.

Van generatie op generatie

Ouderverstoting komt veel voor bij problematische scheidingen met conflicten over zorg, omgang of financiën. Het bedreigt en belemmert de ontwikkeling van kinderen en op korte én lange termijn ondervinden zij ernstige problemen op sociaal, emotioneel en relationeel gebied. Als dit patroon van onveilig ouderschap niet wordt doorbroken dan is de kans groot dat deze kinderen later zelf verstotende ouder worden. De problematiek gaat over van generatie op generatie! De ex van Frans had na de scheiding van haar ouders jarenlang nauwelijks contact met haar vader omdat haar moeder dat niet wilde. Nu doet de ex precies hetzelfde met haar eigen kinderen en hun vader…

Ondanks dat ouderverstoting relatief veel voorkomt, is het een zwaar onderschat maatschappelijk probleem. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

#metoo – vals beschuldigd

De #metoo campagne heeft veel losgemaakt. Slachtoffers van seksuele intimidatie en misbruik worden aangemoedigd om hun ervaringen te delen, erover te praten en misstanden te melden. Dat is een goede zaak. Die onthullingen en discussies in de media maken ons er ook van bewust dat twee personen een voorval of vrijpartij totaal verschillend kunnen interpreteren. Wat de een ziet als een gezellige avond, kan de ander – vaak pas (veel) later – ervaren als verkrachting. Hij of zij heeft achteraf spijt of wil iets verbergen. Tussen deze twee extremen zit een groot grijs gebied. Wat is waarheid, welk verhaal klopt of hebben ze misschien allebei een beetje gelijk? En wat als de beschuldiging vals blijkt te zijn of de aangifte van misbruik wordt gedaan uit wraak bijvoorbeeld in een (v)echtscheiding om de ex-partner te treffen?

Dit laatste komt veel vaker voor dan leken denken, met enige regelmaat zelfs, zegt Kim Lens onderzoeker en docent aan de Universiteit van Tilburg. ‘Het zijn voornamelijk vrouwen die bij een vechtscheiding de volledige voogdij proberen te krijgen over hun kind en daarom liegen dat zij of hun kind is misbruikt.’ Als er aangifte is gedaan, is het aan de politie om te onderzoeken of de beschuldigingen terecht zijn of niet. Maar uit onderzoek blijkt dat rechercheurs het onderscheid tussen een echte en een valse zedenaangifte helemaal niet goed kunnen maken. ‘Nattevingerwerk’, noemt onderzoeker André de Zutter van de Universiteit Maastricht de manier waarop de politie zedenaangiften beoordeelt. Vergeleken met andere misdrijven komen onterechte zedenaangiften vaak voor, volgens De Zutter. Als die worden gedaan rondom een scheiding is de beschuldiging in 90 – 95% van de gevallen onterecht!

Politie herkent valse aangiften niet

De Nationale politie herkent zich niet in de bevindingen van De Zutter: ‘Als slachtoffers een valse of onjuiste aangifte doen, bijvoorbeeld om iemand te beschermen of om te verhullen dat ze zelf ergens zijn geweest waar ze niet mochten komen van hun ouders, dan komen rechercheurs daar gaandeweg het onderzoek veelal achter.’ Daar zit nu precies het probleem. De Zutter: de politie denkt veel kennis te hebben, maar in de praktijk doen ze het niet beter dan leken. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Familierechter: houd je nu simpelweg eens aan de wet!

Het zijn er vele duizenden en hun aantal neemt alleen maar toe: vaders en steeds meer moeders die na een scheiding het contact met hun kinderen verliezen en geen deel meer uitmaken van hun leven. Niet omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat de ex-partner dat contact bewust tegenwerkt en de kinderen met list en bedrog weghoudt bij de andere ouder. Vaak jarenlang! Hoe kan het dat een ouder zoveel macht heeft, dat die de andere ouder volledig kan buitensluiten? Het antwoord is even simpel als verontrustend: gewoon omdat het kan, want de familierechter grijpt niet in!

Recht op onbelemmerd contact met beide ouders

Kinderen hebben recht op verzorging en opvoeding door beide ouders, ook na een scheiding. Dit recht op gelijkwaardig ouderschap is vastgelegd in de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding. In de wet staat ook dat ouders waar de kinderen niet wonen – in Nederland is dat bijna altijd de vader – niet alleen het recht op, maar zelfs de plicht tot omgang hebben. Ook als die ouder niet het ouderlijk gezag heeft. Dit dient het belang van kinderen en moet waarborgen dat zij – ook na een scheiding – onbelemmerd contact kunnen hebben met beide ouders en zich kunnen ontwikkelen tot stabiele en gezonde volwassenen. Daar is niet alleen het kind zelf, maar onze hele maatschappij mee gediend! Tot zover de theorie. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Ouderverstoting uit de taboesfeer

Foto ANP

‘De rechter moet omgangsregelingen van kinderen met gescheiden ouders beter controleren en ouderverstoting strafbaar stellen’ bepleit advocaat Richard van der Weide, die zelf zijn kinderen door een vechtscheiding al jaren niet heeft gezien. Met een opiniestuk in NRC wil hij een lans breken voor alle kinderen die worden weggehouden van hun vader ‘met leugens en bedrog omdat moeder haar rancune geen plaats kan geven’. Volgens Van der Weide wordt in zo’n situatie niet ingegrepen door de rechterlijke macht en jeugdzorg, omdat zij van mening zijn dat dit in het nadeel is van de kinderen. ‘Dat leidt ertoe dat moeders in dit land hun macht straffeloos kunnen misbruiken en daar zijn de kinderen én de vader ernstig de dupe van.’

De Nederlandse wet zegt niets over hoe de zorg voor minderjarige kinderen na een scheiding moet worden geregeld. Volgens Van der Weide krijgt minimaal acht op de tien kinderen het hoofdverblijf bij de moeder en de vader een omgangsregeling. Wanneer er conflicten ontstaan over de scheiding of omgang, zet dat ‘gat in de wet’ de deur wagenwijd open voor misbruik door rancuneuze moeders. Kinderen worden ingezet om de ex-partner financieel te chanteren, te beschadigen en demoniseren, niet zelden ‘ondersteund’ door valse aangiften van mishandeling of seksueel misbruik, zegt Van der Weide.

Rechter en jeugdzorg grijpen niet in

Het kan zover gaan dat er sprake is van ouderverstoting: de kinderen kunnen en mogen hun vader niet meer zien. ‘De moeder zet de kinderen in als ‘pion’ en kanaliseert haar wrok over de ex-partner via de kinderen.’ Dit gedrag wordt zelden bestraft, terwijl ouderverstoting door experts wordt gezien als een ernstige vorm van kindermishandeling. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Grote Brabantse jeugdzorgaanbieder wuift tuchtrechtelijke uitspraak weg

De toezeggingen op de website zijn veelbelovend. Jeugdzorgaanbieder Juzt presenteert zich als specialist in complexe gezinsproblematiek en onderscheidt zich door gefundeerde kennis en kunde rondom systemisch werken, hechting- en trauma- problematiek en (kind)veiligheidsrisico’s. De professionals – Juzt noemt ze de ‘deskundige voorbijgangers’ – bekijken de problemen vanuit de context waarin ze ontstaan en in stand worden gehouden. Heel ambitieus en hoopgevend, maar onze ervaring is dat dit in de verste verte niet wordt waargemaakt.

Een van die deskundige voorbijgangers, een jeugdpsycholoog, werd eind vorig jaar door het College van Beroep NIP – Nederlands Instituut voor Psychologen – (tuchtcollege) berispt. Die oordeelde in hoger beroep dat zij in een traject begeleide omgang tussen mijn man Frans en zijn twee kinderen ernstig tekort geschoten was. In een blog dat ik hier eerder over schreef lees je wat haar wordt verweten en waarom zij deze complexe zaak, waar ook ouderverstoting speelt, volgens het tuchtcollege beter niet had kunnen aannemen. Dat blog sluit af met de vraag wie hier iets van gaat leren. Want dat was de bedoeling van onze klachten. Niet om deze psycholoog aan de schandpaal te nagelen, maar om de organisatie een spiegel voor te houden. De ‘gefundeerde kennis en kunde’ voor dit soort zaken heeft Juzt beslist niet in huis en door geen hulp te bieden aan kinderen die ernstig in hun ontwikkeling worden bedreigd door ouderverstoting, is Juzt medeplichtig aan geestelijke kindermishandeling!

In hun kuif gepikt

Maar Juzt wil niet in de spiegel kijken en al helemaal niks leren. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Hoe familierechters ziende blind volharden in hun dubbele moraal

Ze zijn er klaar mee en uiten hun ongenoegen door de (kinder)alimentatie eens even niet te betalen. Steeds meer gescheiden vaders zijn het meer dan beu om wel als geldkraan te moeten blijven fungeren, terwijl ze als ouder al lange tijd geen enkele rol meer spelen in het leven van hun kinderen omdat hun ex ze na de scheiding volledig heeft buitengesloten.

Onvrede gescheiden vaders over alimentatie groeit‘, was de kop van een artikel in het Parool op 11 december 2013. Vaders zouden steeds minder bereid zijn alimentatie voor hun kinderen te betalen; het aantal ‘wanbetalers’ is sinds 2008 meer dan verdubbeld. Twee belangrijke redenen daarvoor zijn, zo blijkt uit onderzoek van de Hogeschool van Amsterdam, dat vaders vinden dat het geld aan de verkeerde dingen wordt uitgegeven of omdat ze hun kinderen niet mogen zien.

Kijkgeld

Het is te gemakkelijk om nu te roepen dat kinderalimentatie geen ‘kijkgeld’ is. Er is echt wel wat meer aan de hand. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Zorgelijke uitspraken Jesse Klaver in Nieuwsuur

Nieuwsuur 8 maart 2017

Wat gaat Jesse Klaver van GroenLinks doen voor de duizenden kinderen die na een scheiding zonder hun vader opgroeien, terwijl die wel beschikbaar is? Die vraag bleef mij bezighouden na uitspraken van Klaver deze week bij Nieuwsuur over zijn eigen vader die na de geboorte uit zijn leven verdween. Klaver kent zijn vader niet. Hij is wel benieuwd naar hem, maar lijkt geen haast te hebben zijn biologische vader te leren kennen. ‘We zullen zien wat dat op termijn brengt’ antwoordt Klaver op de vraag van Twan Huys of hij er behoefte aan heeft om ooit nog een keer die relatie op te pakken.

Hiermee lijkt Klaver te zeggen dat vaders prima gemist kunnen worden. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Met voorbedachten rade

De Koepel Breda

Maandag 13 februari staat in zijn geheugen gegrift. Frans wordt die dag tijdens een schooluitje van zijn zoontje opgepakt door de politie. Voor de ogen van andere ouders, leerkrachten en klasgenootjes wordt hij in een politie auto afgevoerd. In het openbaar, op klaarlichte dag. Zijn ex heeft hem ervan beschuldigd dat hij haar tijdens hun relatie jarenlang zou hebben bedreigd, mishandeld, seksueel misbruikt en zelfs verkracht.

Nu, elf jaar later, staat vast dat de aangiften van de ex evident vals waren en dat politie en justitie fout op fout stapelden. Frans had nooit gearresteerd mogen worden! Hoe heeft het toen dan tóch zover kunnen komen?

Het is kinderlijk eenvoudig om een valse aangifte te doen, vooral voor een vrouw. Politie­rechercheurs kunnen een valse aangifte namelijk nauwelijks van een echte onderscheiden. Niet beter dan jij of ik. Dat is slecht nieuws, want rondom conflictscheidingen wordt nogal eens een valse aangifte gedaan. Meestal bedoeld om de ex-partner als ouder buiten spel te zetten. Het gaat vaak om ernstige beschuldigingen, zoals stalken, bedreiging, (kinder)mishandeling en/of seksueel misbruik. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de politie de benodigde training en vaardigheden mist en zo amateuristisch te werk blijft gaan, juist omdat de gevolgen voor de onterecht beschuldigde zeer ingrijpend zijn.

Meekijken in het politiedossier

In een vorig blog over valse aangiften schreef ik hoe gemakkelijk de politie meeging in de leugens van de ex van Frans. In een mum van tijd belandde de politie in een tunnelvisie met nog maar één doel voor ogen: de ontmaskering van die vieze immorele zedendelinquent. Gelijktijdig werd het ‘slachtoffer’ met raad en daad bijgestaan. Dat hoort bij de ‘service’ vinden sommige (te) gedreven dienders. In het geval van de ex van Frans ging dat heel ver. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Mosterd na de maaltijd

Omgangszaak Frans en zijn kinderen: jeugdpsycholoog in hoger beroep berispt

‘Naïef’, noemt het Tuchtcollege de eigen overtuiging van de NIP jeugdpsycholoog dat zij deskundig genoeg was om het onderzoek en de rapportage in deze complexe omgangszaak uit te voeren. Dit terwijl zij geen enkele ervaring had met dit soort rapportages voor de rechtbank. Volgens het College had de psycholoog deze zware zaak nooit mogen aannemen. In ieder geval niet zonder supervisie of begeleiding door een ervaren adviseur. Daar kwam nog bij dat het haar ontbrak aan specifieke kennis van ouderverstoting, dat ze niet aan waarheidsvinding deed en had verzuimd zich in het dossier en de ingrijpende voorgeschiedenis te verdiepen. Toch ging ze aan de slag met de kinderen van Frans en… sloeg de plank finaal mis.

De klacht die Frans indiende bij de klachtencommissie van Juzt, de (jeugd)zorgaanbieder waar de psycholoog werkzaam is, werd weggewuifd. De commissie vond dat de psycholoog en de betrokken zorgmanager niets te verwijten viel. De directeur was het daarmee eens en wilde verder niet met ons praten. Het Tuchtcollege van het NIP legde de psycholoog in eerste instantie een waarschuwing op. Pas in hoger beroep oordeelde het Tuchtcollege dat de psycholoog inderdaad ernstig tekortgeschoten was en legde de maatregel van berisping op.

Ex hield kinderen opzettelijk weg bij hun vader

Er stond destijds veel op het spel. De rechtbank had Juzt opdracht gegeven voor een traject begeleide omgang tussen Frans en zijn twee kinderen. Voor hen was het de allerlaatste mogelijkheid om elkaar voor het eerst in acht jaar (onder begeleiding) te spreken. Al die jaren had de ex van Frans de kinderen opzettelijk bij hun vader weggehouden. Ze waren bijna achttien; de omgangsprocedure via de rechter zou dan stoppen. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Wie durft?

Hoe kan het dat iedere ouder die na een scheiding het contact met zijn of haar kinderen dreigt te verliezen in no-time alle ins en outs kent van ouderverstoting? En hoe kan het dat de professionele hulpverleners waar al deze ouders ongetwijfeld mee te maken krijgen er consequent helemaal niets vanaf blijken te weten? Waarom willen zij al jaren niet zien dat één ouder de strijd in stand houdt en de omgang met de andere ouder frustreert, dat het kind niet geholpen is met rust en dat het belang van het kind juist wordt geschaad als de rechter de omgang met een ouder ontzegt?

Politici hebben hetzelfde probleem. Allemaal hebben ze hun mond vol van ‘het aanpakken en voorkomen van vechtscheidingen’, ook weer in het belang van het kind. Terecht overigens want kinderen lijden vreselijk onder langdurige scheidingsconflicten, die meestal gaan over gezag, omgang en/of alimentatie. Kinderen raken daardoor ernstig beschadigd en krijgen allerlei problemen op sociaal, emotioneel en relationeel vlak. Ouderverstoting is een ernstige vorm van kindermishandeling, maar dat wil niemand weten, laat staan dat er naar wordt gehandeld.

Bescherm kinderen tegen onveilig ouderschap

Steeds vindt een Kamerlid, Minister of Staatssecretaris opnieuw het wiel uit en is het weer wachten op een volgend onderzoek of nieuwe pilot, op inspanningen van een taskforce of de uitkomst van een ‘devorce challenge’. Zo gaat het al jaren, maar intussen neemt het aantal conflictscheidingen toe en daarmee ook het aantal kinderen dat als gevolg van ouderverstoting het contact met een van de ouders verliest.

Hoe lang blijft de politiek nog wegkijken van het werkelijke probleem? Hoe lang laat de politiek, maar ook de rechterlijke macht én professionele hulpverlening het gebeuren dat één ouder na een scheiding de andere ouder volledig kan buitensluiten zodat die – vaak jarenlang – geen enkele rol meer speelt in het leven van zijn of haar kind? Het gaat in deze zaken niet om de rechten van ouders, maar om het beschermen van kinderen tegen onveilig en schadelijk ouderschap! Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather