Familierechter: houd je nu simpelweg eens aan de wet!

Het zijn er vele duizenden en hun aantal neemt alleen maar toe: vaders en steeds meer moeders die na een scheiding het contact met hun kinderen verliezen en geen deel meer uitmaken van hun leven. Niet omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat de ex-partner dat contact bewust tegenwerkt en de kinderen met list en bedrog weghoudt bij de andere ouder. Vaak jarenlang! Hoe kan het dat een ouder zoveel macht heeft, dat die de andere ouder volledig kan buitensluiten? Het antwoord is even simpel als verontrustend: gewoon omdat het kan, want de familierechter grijpt niet in!

Recht op onbelemmerd contact met beide ouders

Kinderen hebben recht op verzorging en opvoeding door beide ouders, ook na een scheiding. Dit recht op gelijkwaardig ouderschap is vastgelegd in de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding. In de wet staat ook dat ouders waar de kinderen niet wonen – in Nederland is dat bijna altijd de vader – niet alleen het recht op, maar zelfs de plicht tot omgang hebben. Ook als die ouder niet het ouderlijk gezag heeft. Dit dient het belang van kinderen en moet waarborgen dat zij – ook na een scheiding – onbelemmerd contact kunnen hebben met beide ouders en zich kunnen ontwikkelen tot stabiele en gezonde volwassenen. Daar is niet alleen het kind zelf, maar onze hele maatschappij mee gediend! Tot zover de theorie. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Ouderverstoting uit de taboesfeer

Foto ANP

‘De rechter moet omgangsregelingen van kinderen met gescheiden ouders beter controleren en ouderverstoting strafbaar stellen’ bepleit advocaat Richard van der Weide, die zelf zijn kinderen door een vechtscheiding al jaren niet heeft gezien. Met een opiniestuk in NRC wil hij een lans breken voor alle kinderen die worden weggehouden van hun vader ‘met leugens en bedrog omdat moeder haar rancune geen plaats kan geven’. Volgens Van der Weide wordt in zo’n situatie niet ingegrepen door de rechterlijke macht en jeugdzorg, omdat zij van mening zijn dat dit in het nadeel is van de kinderen. ‘Dat leidt ertoe dat moeders in dit land hun macht straffeloos kunnen misbruiken en daar zijn de kinderen én de vader ernstig de dupe van.’

De Nederlandse wet zegt niets over hoe de zorg voor minderjarige kinderen na een scheiding moet worden geregeld. Volgens Van der Weide krijgt minimaal acht op de tien kinderen het hoofdverblijf bij de moeder en de vader een omgangsregeling. Wanneer er conflicten ontstaan over de scheiding of omgang, zet dat ‘gat in de wet’ de deur wagenwijd open voor misbruik door rancuneuze moeders. Kinderen worden ingezet om de ex-partner financieel te chanteren, te beschadigen en demoniseren, niet zelden ‘ondersteund’ door valse aangiften van mishandeling of seksueel misbruik, zegt Van der Weide.

Rechter en jeugdzorg grijpen niet in

Het kan zover gaan dat er sprake is van ouderverstoting: de kinderen kunnen en mogen hun vader niet meer zien. ‘De moeder zet de kinderen in als ‘pion’ en kanaliseert haar wrok over de ex-partner via de kinderen.’ Dit gedrag wordt zelden bestraft, terwijl ouderverstoting door experts wordt gezien als een ernstige vorm van kindermishandeling. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Hoe familierechters ziende blind volharden in hun dubbele moraal

Ze zijn er klaar mee en uiten hun ongenoegen door de (kinder)alimentatie eens even niet te betalen. Steeds meer gescheiden vaders zijn het meer dan beu om wel als geldkraan te moeten blijven fungeren, terwijl ze als ouder al lange tijd geen enkele rol meer spelen in het leven van hun kinderen omdat hun ex ze na de scheiding volledig heeft buitengesloten.

Onvrede gescheiden vaders over alimentatie groeit‘, was de kop van een artikel in het Parool op 11 december 2013. Vaders zouden steeds minder bereid zijn alimentatie voor hun kinderen te betalen; het aantal ‘wanbetalers’ is sinds 2008 meer dan verdubbeld. Twee belangrijke redenen daarvoor zijn, zo blijkt uit onderzoek van de Hogeschool van Amsterdam, dat vaders vinden dat het geld aan de verkeerde dingen wordt uitgegeven of omdat ze hun kinderen niet mogen zien.

Kijkgeld

Het is te gemakkelijk om nu te roepen dat kinderalimentatie geen ‘kijkgeld’ is. Er is echt wel wat meer aan de hand. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Wie durft?

Hoe kan het dat iedere ouder die na een scheiding het contact met zijn of haar kinderen dreigt te verliezen in no-time alle ins en outs kent van ouderverstoting? En hoe kan het dat de professionele hulpverleners waar al deze ouders ongetwijfeld mee te maken krijgen er consequent helemaal niets vanaf blijken te weten? Waarom willen zij al jaren niet zien dat één ouder de strijd in stand houdt en de omgang met de andere ouder frustreert, dat het kind niet geholpen is met rust en dat het belang van het kind juist wordt geschaad als de rechter de omgang met een ouder ontzegt?

Politici hebben hetzelfde probleem. Allemaal hebben ze hun mond vol van ‘het aanpakken en voorkomen van vechtscheidingen’, ook weer in het belang van het kind. Terecht overigens want kinderen lijden vreselijk onder langdurige scheidingsconflicten, die meestal gaan over gezag, omgang en/of alimentatie. Kinderen raken daardoor ernstig beschadigd en krijgen allerlei problemen op sociaal, emotioneel en relationeel vlak. Ouderverstoting is een ernstige vorm van kindermishandeling, maar dat wil niemand weten, laat staan dat er naar wordt gehandeld.

Bescherm kinderen tegen onveilig ouderschap

Steeds vindt een Kamerlid, Minister of Staatssecretaris opnieuw het wiel uit en is het weer wachten op een volgend onderzoek of nieuwe pilot, op inspanningen van een taskforce of de uitkomst van een ‘devorce challenge’. Zo gaat het al jaren, maar intussen neemt het aantal conflictscheidingen toe en daarmee ook het aantal kinderen dat als gevolg van ouderverstoting het contact met een van de ouders verliest.

Hoe lang blijft de politiek nog wegkijken van het werkelijke probleem? Hoe lang laat de politiek, maar ook de rechterlijke macht én professionele hulpverlening het gebeuren dat één ouder na een scheiding de andere ouder volledig kan buitensluiten zodat die – vaak jarenlang – geen enkele rol meer speelt in het leven van zijn of haar kind? Het gaat in deze zaken niet om de rechten van ouders, maar om het beschermen van kinderen tegen onveilig en schadelijk ouderschap! Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

All I want for Christmas…

Het hele jaar door hebben ze het zwaar, maar deze periode is het allerergst. Ouders die weinig of helemaal geen contact hebben met hun kinderen.

Vaders, maar ook (steeds meer) moeders die na een scheiding door hun ex-partner uit het leven van hun kinderen zijn gewerkt, maken de ellendigste tijd van het jaar door. Deze ‘verstoten’ ouders hadden voor de scheiding een prima band met hun kinderen, maar die willen – zonder dat daar een goede reden voor is – ineens niets meer met hen te maken hebben.

De buitenwereld weet precies hoe het zit: ‘een ouder die zijn of haar kinderen niet ziet, daar moet wel iets mee aan de hand zijn’. En dat doet pijn! Want iedereen die een beetje bekend is met ouderverstoting, weet dat niet de verstoten ouder, maar juist de ‘favoriete’ ouder de boosdoener is. Het manipulerende gedrag van deze ouder richting het kind maakt dat die de andere ouder gaat haten en gaat zien als 100% slecht. Het kind raakt in een ernstig loyaliteitsconflict en wil – uit zelfbescherming – met die andere ouder uiteindelijk niets meer te maken hebben. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Waarschuwing voor NIP jeugdpsycholoog

Beroepscode NIPDeze week viel de uitspraak van het College van Toezicht van het NIP (Nederlands Instituut van Psychologen) op de mat. De jeugdpsycholoog werkzaam bij Juzt, een grote jeugdzorg­aanbieder in  West-Brabant, tegen wie wij klachten hadden ingediend krijgt een waarschuwing. Zij verprutste de laatste kans op contactherstel tussen Frans en zijn kinderen volledig. Met de waarschuwing wordt een deel van de klachten erkend. Toch overheerst teleurstelling, want over het verwijt dat ouderverstoting door deze jeugdpsycholoog niet werd (h)erkend, rept het NIP met geen woord. Terwijl daar nou net de essentie ligt voor het blunderen van deze psycholoog.

De omgangsprocedure sleepte zich al vier jaar voort. Frans heeft zijn kinderen dan al bijna acht jaar niet meer gezien. De Raad vd Kinderbescherming had onderzoek gedaan en was geschrokken van het negatieve vaderbeeld dat de kinderen van Frans door hun moeder was opgedrongen. Voor de ontwikkeling van de kinderen vond de Raad het erg belangrijk dat het contact met hun vader zou worden hersteld. Maar tot ieders verbazing wijst de meervoudige familiekamer de door de Raad voorgestelde (omgangs)ondertoezichtstelling af en geeft Juzt de opdracht de (on)mogelijkheden voor begeleide omgang te onderzoeken. Het uiteindelijke doel is drie begeleide contacten.

Laatste kans op contactherstel

Het was de laatste mogelijkheid voor contactherstel tussen Frans en zijn kinderen, voordat de oudste 18 jaar zou worden. Uitgebreid hebben we met Juzt gesproken over de specifieke achtergrond in deze zaak (valse aangiften), de problematiek bij de kinderen (ouderverstoting) en onze verwachtingen van dit traject. Als er in ieder geval één (begeleid) gesprek met de kinderen zou kunnen plaatsvinden, dan zou dat wat Frans betreft al een stapje in de goede richting zijn. De gedachte was dat deze ontmoeting de druk wat van de ketel zou kunnen halen zodat het voor de kinderen hopelijk iets gemakkelijker zou zijn om later, wanneer zij daar behoefte aan zouden hebben, contact te zoeken met hun vader.

De jeugdpsycholoog gaat aan de slag. Na een tussentijds gesprek zijn wij er helemaal niet gerust op dat zij in de gesprekken met de kinderen inderdaad wel voor de juiste insteek en aanpak kiest. We melden onze zorgen in een uitgebreide e-mail en houden ons hart vast… Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Nog heel even over de ombudsman

Reinier van Zutphen - NO

Nationale ombudsman Reinier van Zutphen

Er is al veel gezegd over het optreden van ‘nieuwe’ Nationale ombudsman Reinier van Zutphen rondom het straatgevecht met Kinderombudsman Marc Dullaert, dus ik houd het kort. De commotie deed me – met weemoed – terugdenken aan een artikel op nrc.nl drie jaar geleden waarin de ‘oude’ ombudsman Alex Brenninkmeijer zegt:

‘Met het ministerie van Veiligheid en Justitie valt nauwelijks samen te werken. Het is immuun voor kritiek, en denkt het recht aan zijn kant te hebben. En als het niet gelijk heeft, heeft het toch gelijk.’

Dat was Brenninkmeijer ten voeten uit. Activistisch? Nee, helemaal niet. Wel kritisch, open, eerlijk en rechtvaardig. En hij kon het ook nog eens uitstekend verwoorden en in de media voor het voetlicht brengen. Hij was en deed wat je als burger van een ombudsman verwacht.

In hetzelfde artikel zegt Brenninkmeijer dat Justitie zijn moeilijkste samenwerkingspartner is, dat het zeer lastig is om daar onderwerpen onder de aandacht te krijgen en dat dit ministerie niet open staat voor kritiek. Specifiek noemt de oud ombudsman in dit kader de omgangsproblemen met gescheiden ouders. Dit onderwerp gaat mij natuurlijk zeer aan het hart. Recentelijk hebben we ook gezien dat de huidige minister van Veiligheid en Justitie weigert inhoudelijk in te gaan op een rapport hierover. Hij heeft er duidelijk geen boodschap aan.

Als Brenninkmeijer bij dit ministerie – waar ook de Raad van de Kinderbescherming onder valt – het verschil al niet kan maken, dan Van Zutphen zeker niet.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Minister bagatelliseert slechte positie niet-verzorgende ouder

vader-kindGeachte minister van der Steur,

Wat een teleurstellende reactie stuurt u de Kamer naar aanleiding van mijn e-mail over het onderzoek naar de positie van de niet-verzorgende ouder in het omgangsrecht. U bewierookt vooral de inspanningen van de Staatssecretaris van VWS en uzelf rondom (het voorkomen van en beperken van schade bij kinderen door) vechtscheidingen. Dat is prachtig, maar u reageert niet op de zeer verontrustende uitkomst van het onderzoek, namelijk dat een ouder die bewust de omgang van het kind met de andere ouder frustreert, door de familierechter wordt beloond! Nota bene door de niet-verzorgende ouder, bijna altijd de vader, de omgang met zijn eigen kinderen te ontzeggen!

Uit het onderzoek komt ook naar voren dat de verzorgende ouder – in Nederland is dat meestal de moeder*) – geen strobreed in de weg wordt gelegd wanneer zij consequent de omgang frustreert. Zelfs als er een regeling door de rechter is vastgesteld. Inderdaad staan de rechter allerlei mogelijkheden ter beschikking om omgang af te dwingen, zoals u ook aangeeft in uw reactie. Echter in de praktijk legt de rechter zeer zelden een sanctie of boete op, ook dat blijkt uit het onderzoek. De familierechter meet met twee maten waardoor het voor de beslissing over een omgangsconflict nogal uitmaakt of je de vader of de moeder bent.

*) Na een scheiding woont ongeveer 75% van de kinderen bij de moeder, slechts 6% woont bij de vader, de overige 20% zijn co-ouder gezinnen (bron: ‘scheidingsonderzoekers Ed Spruijt en Helga Cosmos). De verzorgende ouder is dus bijna altijd de moeder, de niet-verzorgende of uitwonende ouder bijna altijd de vader. Uit het onderzoek waar het in dit stuk over gaat, komt expliciet naar voren dat in het bijzonder vaders een achtergestelde positie hebben in omgangskwesties. 

Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Kamercommissie vraagt minister om reactie op onderzoek ‘Positie niet-verzorgende ouder in omgangsrecht’

vd SteurAls de verzorgende ouder na een scheiding het contact tussen het kind en de niet-verzorgende ouder maar flink blijft frustreren, ontzegt de rechter uiteindelijk de niet-verzorgende ouder ofwel de welwillende ouder de omgang met het kind! Dat is de conclusie van het afstudeeronderzoek De positie van de niet-verzorgende ouder in het omgangsrecht aan de Universiteit van Tilburg. In alle onderzochte gevallen was de vader de niet-verzorgende ouder. Vaders hebben bij conflicten over omgang een behoorlijk achtergestelde positie ten opzichte van moeders, zo blijkt uit het onderzoek. Moeder heeft de macht of de omgangsregeling wel of niet wordt nagekomen, ongeacht of er een uitspraak ligt van de rechter.

De uitkomsten van dit onderzoek bevestigen wat mijn man Frans en duizenden andere gescheiden vaders hebben ervaren in het familierecht. Mijn blog ‘Vader grote verliezer in omgangskwesties’ gaat daarover. Na een scheiding is het bijna altijd de vader die – na allerlei zenuwslopende trajecten bij de rechter, Raad vd Kinderbescherming en jeugdzorg – uiteindelijk het contact met zijn kind(eren) verliest. Want, zo blijkt uit het onderzoek, als moeder de omgang frustreert en er verder geen enkele reden is waarom vader geen contact met zijn kind(eren) zou mogen hebben, ontzegt de familierechter toch hem de omgang! Kinderen zien hun vader daarna vaak jaren niet meer en ze vervreemden van elkaar. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Vader grote verliezer in omgangskwesties

kind mist papa

Foto: Heppee

Bij conflicten over omgang na scheiding hebben vaders een achtergestelde positie ten opzichte van moeders. Zij heeft de macht of de omgangsregeling al dan niet wordt nagekomen, ongeacht of er een uitspraak ligt van de rechter. Moeder trekt zich daar nauwelijks iets van aan en doet gewoon waar ze zin in heeft. Dit blijkt uit een afstudeeronderzoek voor de opleiding rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Tilburg. Daarin wordt geconcludeerd dat als de moeder het contact tussen kind en vader maar hardnekkig genoeg blijft frustreren, de rechter uiteindelijk de vader het contact met zijn kind ontzegt! Het kind ziet de vader daarna vaak jaren niet meer, terwijl het daar volgens de wet en verschillende verdragen gewoon recht op heeft.

Martelgang

Voor veel gescheiden vaders is dit geen nieuws. Deze vaders hebben de martelgang bij de instantie die zich ‘familie’recht noemt, moeten doormaken en zijn door toedoen van de rechter het contact met hun kinderen verloren. Stuk voor stuk vaders die na de scheiding gewoon willen blijven bijdragen aan de opvoeding van hun kinderen. Veelal zijn afspraken daarover vastgelegd in een omgangsregeling en zijn beide ouders daarmee akkoord gegaan. Maar als moeder zich bedenkt en ineens geen zin meer heeft om mee te werken, trekt vader aan het kortste eind en krijgt hij zijn kinderen niet meer te zien! De zogenaamde vechtscheiding is geboren. En, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht zijn het – zoals ook blijkt uit het onderzoek – niet beide ouders die elkaar bevechten, maar is het meestal één ouder die steeds opnieuw de boel frustreert. Lees verder

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather